Occitan

De sa maire beguèt lo lach…

De sa maire beguèt lo lach,
De sa femna manjèt la carn,
De sos dròlles cremèt lo cervèl,
Pr’aquò compren pas sa solesa.
Son ostal bèu la pluèja,
Sa terra engolís las pèiras.
Demorarà lo rei de l’istòria que conta,
Es lo privilègi dels mostres d’aiçaval.

Un ostal de pèira…

Un ostal de pèira e de cortinas de lin coloradas per la lutz e la posca mescladas.
La mar granda, fins a l’asuèlh, agacha per la fenèstra.
Dins l’ostal, una femna encara verge ; sos pelses de cendre qu’atissa lo vent de la nauta mar balan amb lo ser.
Sus la taula, son vièlh trocèl ben plegat atrai son agach quand los aucèls de nuèch se meton a cantar.

E t’entornes pas

As pres lo camin del país de nuèch.
Lo desèrt i es de gèl
E las estèlas se languisson.
Obris tos braces e cava,
La posca serà ton pan,
T’abeuraràn nòstras lagremas.
Vai, vai e t’entornes pas.
S’ausisses udolar la pèira,
Es que s’i gravan las letras de ton nom.